*با سلام و درود به مهمانان عزیز و کاربران گرامی وبلاگ#مهرزاد، ضمن عرض ادب و احترام، این صفحه به منظور اطلاع رسانی و برای نشر آگاهی و غنی سازی می باشد، خواهشمند است، هر گونه پیشنهاد یا انتقاد را به مدیر سایت بفرمایید. کار ما، با لبخند شما، کامل تر می گردد.

احسان نراقی، کنشگری که دلش برای ایران می‌تپید.

در نیمه اول دهه ۸۰، در یکی از روزهای نمایشگاه کتاب، با فردی آشنا شدم که بعدها به یک چهره تأثیرگذار در ذهنم تبدیل شد.

او احسان نراقی بود، جامعه‌شناسی که نه تنها در میان اهل فکر و فرهنگ، بلکه در میان سیاست‌مداران نیز به‌خاطر ارتباط نزدیکی که با هویدا داشت، شناخته می‌شد.

آن روز، ما دو نفر به طور اتفاقی همدیگر را دیدیم. او در حال خروج از نمایشگاه و من در حال ورود بودم.

بعد از سلام و احوالپرسی‌های گرم، به یاد خاطرات گذشته و تحصیلاتمان در رشته جامعه‌شناسی افتادیم. گفتگوی ما از آنجا شروع شد و به کتاب از کاخ شاه تا زندان اوین رسید. 

از من پرسید آیا کتاب جدیدش با عنوان آن حکایت‌ها را خوانده‌ام یا خیر؟

وقتی گفتم نه، با تاکید به من توصیه کرد که حتما آن را بخوانم.

احسان نراقی، چهره‌ای فراموش نشدنی،

احسان نراقی نه تنها یک کنشگر و جامعه‌شناس برجسته بود، بلکه فردی بود که همواره دلش برای ایران می‌تپید. علیرغم اینکه می‌توانست با توجه به ارتباط دوستانه‌اش با هویدا به مقام وزارت برسد، ترجیح داد که نقش منتقد و اصلاح‌گر اجتماعی را بر عهده بگیرد.

سال‌ها مسئولیت موسسه تحقیقات اجتماعی را که خود بنیان‌گذار آن بود، بر عهده داشت. اعتقاد داشت که تنها از طریق فرهنگ می‌توان با هزینه کمتر به اصلاحات اجتماعی دست یافت.

ورود او به دفتر شهبانو فرح نیز با نیت کمک برای اصلاح امور بود، اما این همکاری چندان ادامه نیافت.

بعد از انقلاب اسلامی، علیرغم اینکه به زندان افتاد، هرگز دل از ایران نبرد و از ایران‌ دوستی‌اش کاسته نشد.

از طریق مسئولیتش در یونسکو، به اعتلای فرهنگی ایران کمک می‌کرد. تهمت‌ها و فشارهای سیاسی نه تنها او را دلخور نمی‌کرد، بلکه هیچ‌گاه کینه به دل کسی نگرفت.

او در آن روزها، فضای سیاسی کشور را خاکستری می‌دید و از تقسیم‌بندی‌های سیاه و سفید گریزان بود.

نراقی در میان فرنگ ‌نشینان به عنوان نفوذی و عامل جمهوری اسلامی شناخته می‌شد و از سوی تندروها به فراماسونر و وابسته به دربار متهم می‌شد.

اما او گنجینه‌ای از تجربه و خاطرات دوران ملی شدن نفت، انقلاب ۵۷ و بعد از آن بود.

بعد از انقلاب 57، نقش او در عرصه‌های سیاسی و فرهنگی کمرنگ‌ تر شد، اما همچنان دلسوز ایران بود. چند سال بعد در خارج از ایران با او دیدار کردم و با وجود کهولت سن، نگرانی‌اش برای ایران بیشتر هم شده بود.

توصیه‌اش این بود که برای اعتلای ایران تلاش کنیم. حسرت دیدارهای بیشتر و بودن در کنارش همچنان در ذهن و اندیشه‌ام باقی است.

به همه علاقه‌مندان، مطالعه کتاب‌ها و آثار احسان نراقی را توصیه می‌کنم. مطالعه آثار او، دریچه‌های جدیدی از تفکر و تأمل را به روی ما باز می‌کند و خاطرات ارزشمندی از یک ایران‌دوست واقعی را برای ما به یادگار می‌گذارد.

به نقل از نویسنده کتاب شبان حراف،

کتاب آن حکایت ها،
موضوع: گفتگوهای با احسان نراقی،

ناشر: حکایت قلم نوین

تاریخ نشر:  1386

تعداد صفحه: 320

شابک : ۹۷۸۹۶۴۵۹۲۵۵۶۸

قطع کتاب:  رقعی
نوع جلد:  شومیز

وزن: ۳۳۸ گرم

دسته بندی : تاریخ و سیاست