*با سلام و درود به مهمانان عزیز و کاربران گرامی وبلاگ#مهرزاد، ضمن عرض ادب و احترام، این صفحه به منظور اطلاع رسانی و برای نشر آگاهی و غنی سازی می باشد، خواهشمند است، هر گونه پیشنهاد یا انتقاد را به مدیر سایت بفرمایید. کار ما، با لبخند شما، کامل تر می گردد.

ناو هواپیمابر نوعی کشتی جنگی عظیم است که به‌عنوان یک فرودگاه شناور برای هواپیماها و بالگردهای نظامی طراحی شده است. این کشتی‌ها امکان انجام عملیات هوایی را در فواصل بسیار دور از پایگاه‌های زمینی فراهم می‌کنند و به‌این‌ترتیب نیاز ارتش‌ها به پایگاه‌های ثابت هوایی کاهش می‌یابد.

در واقع، یک ناو هواپیمابر می‌تواند نقش یک پایگاه متحرک دریایی را ایفا کند و تا چندین ماه بدون توقف در دریا باقی بماند.

به‌عنوان مثال، ناوهای هواپیمابر ایالات متحده آمریکا به دلیل برخورداری از سامانه‌های پیشرفته و پیشران‌های هسته‌ای، توانایی حرکت تا ۱۵ سال بدون نیاز به سوخت‌گیری را دارند.

برخی ناوهای پیشرفته، مانند ناوهای آمریکایی و شارل دوگل فرانسه، از نیروگاه‌های هسته‌ای برای تأمین انرژی استفاده می‌کنند. این فناوری به آن‌ها اجازه می‌دهد، مدت‌های طولانی از بنادر دور بمانند و مأموریت‌های خود را بدون وابستگی به سوخت‌های فسیلی انجام دهند.

در مقابل، سایر کشورها هنوز از سوخت‌های متعارف برای تأمین انرژی ناوهای خود بهره می‌برند.

ناو هواپیمابر یکی از گران‌ترین تجهیزات نظامی جهان محسوب می‌شود. هزینه ساخت یک ناو می‌تواند از چند میلیارد دلار آغاز شود.
به‌طور نمونه، ناو جرالد فورد آمریکا با قیمتی در حدود ۱۳ میلیارد دلار، گران‌ترین ناو هواپیمابر تاریخ به‌شمار می‌رود.

امروزه ناوهای هواپیمابر هسته اصلی قدرت دریایی کشورها و قلب نیروی دریایی مدرن محسوب می‌شوند. این کشتی‌های عظیم، با پشتیبانی ناوهای محافظ، زیردریایی‌ها و ناوشکن‌ها به‌صورت گروهی حرکت می‌کنند تا امنیت و کارایی عملیاتی آن‌ها تضمین شود.

ساختار و اجزای اصلی ناوهای هواپیمابر:

ناوهای هواپیمابر از نظر اندازه، وزن و طراحی بسته به نوع مأموریت‌ها متفاوت هستند. با این حال، تمام آن‌ها باید فضای کافی برای پرواز و فرود هواپیماها، نگهداری و تعمیرات تجهیزات پروازی، اقامت خدمه و ذخیره‌سازی مهمات، سوخت و مواد غذایی، را فراهم کنند.

انواع عرشه پرواز در ناوهای هواپیمابر:

در عرشه پرواز، هواپیماها برخاسته و فرود می‌آیند و در بخش جزیره فرماندهی، برج کنترل پرواز، پل فرماندهی و دودکش‌ها قرار دارند.

۱. ناوهای مجهز به منجنیق (Catapult Launch System):

در این نوع، برای پرتاب هواپیماها از منجنیق بخار استفاده می‌شود. این منجنیق‌ها می‌توانند هواپیما را تنها در ۲ ثانیه از سرعت صفر به ۱۶۵ مایل بر ساعت برسانند.

در زمان فرود نیز هواپیما باید، دم زنجیری خود را به یکی از چهار کابل باند گیر دهد تا در فاصله حدود ۹۶ متر متوقف شود. مهارت بالای خلبانان در این عملیات حیاتی است.

۲. ناوهای دارای سکوی شیب‌دار (Ski-Jump Deck):

این نوع ناوها مانند نسخه‌های بریتانیایی یا آسیایی از منجنیق استفاده نمی‌کنند و به‌جای آن سکوی پرواز شیب‌داری دارند. بیشتر برای جت‌های عمودپرواز طراحی شده‌اند که می‌توانند در مسافت کوتاه برخیزند یا به‌صورت عمودی فرود آیند.