*با سلام و درود به مهمانان عزیز و کاربران گرامی وبلاگ#مهرزاد، ضمن عرض ادب و احترام، این صفحه به منظور اطلاع رسانی و برای نشر آگاهی و غنی سازی می باشد، خواهشمند است، هر گونه پیشنهاد یا انتقاد را به مدیر سایت بفرمایید. کار ما، با لبخند شما، کامل تر می گردد.

دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ،

ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ،

دانی که پس از عمر چه ماند باقی،

مهر است و محبت است و باقی همه هیچ،

شعر دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ، از مولانا جلال‌الدین رومی، یکی از زیباترین ابیات عرفانی است که پوچی دنیا و ارزش عشق را یادآوری می‌کند.

این بیت حکیمانه، انسان را به دوری از تعلقات دنیوی و تمرکز بر محبت دعوت می‌کند.
می گوید که مسایل دنیا و ساکنانش گذرا و  نسبت به عالم معنا،کم ‌ارزش‌اند.

مولانا هشدار می‌دهد که برای امور پوچ دنیوی، خود را گرفتار نکنید.
پس از مرگ، فقط عشق و مهربانی ماندگار است. ثروت و مقام، اولویت ندارند، هیچ‌اند.

این تفسیر، اولویت زندگی را عشق جاودان قرار می‌دهد.

حکایت مشهور شمس و مولانا، ریشه این شعر است.

روزی شمس به خانه مولانا رفت و شراب خواست. مولانا برای اثبات ارادت، عبا پوشید، به محله نصرانی ها رفت و شراب تهیه کرد.

مردم او را دیدند و متهم به شراب‌خواری کردند. حتی به صورتش تف انداختند و آماده حمله شدند.

شمس رسید و ثابت کرد، داخل شیشه شراب نیست و سرکه است. مردم شرمنده شدند. مولانا از شمس پرسید:
چرا این را از من خواستی؟ 

شمس گفت: تا بدانی اعتبار اجتماعی سراب است و در چشم بر هم زدنی نابود می‌شود.
به ارزش‌های درونی مانند محبت تکیه کن.

از دیدگاه روان‌شناسی، جایگاه اجتماعی ناپایدار است و شایعات آن را نابود می‌کنند.

شعر دنیا همه هیچ مولانا، ما را به تمرکز بر روابط پایدار معنوی و دوری از مادیات دعوت می‌کند. در دنیای پرسرعت امروز، این پیام بیش از پیش کاربرد دارد.

البته این دیدگاه، مخالفانی هم دارد و در جامعه مدرن و امروزی، انتقاداتی به آن وارد است.
نظرشما چیست؟